عطر زرد گل یاس و نمی خوام

نمره ی بیست کلاس و نمی خوام

من فقط واسه چش تو جون می دم

عاشقای بی حواس و نمی خوام

من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام

نفسم تویی هوا رو نمی خوام

مریم حیدر زاده

زندگی رفت و مرا تنها گذاشت

او چرا تنها مرا با این همه غمها گذاشت؟

در قمار زندگی کارم همه بازندگی است

مرگ را نازم که تنها بودنم در زندگی است

در قمار زندگانی عاقبت من باختم

 بس که تک خال محبت بر زمین انداختم

روزی که با تو بودم روز خوش زندگی
روز های رفته رفته همراه با افسردگی
به قلب خستم انگار عاشق بودن گناهه
یک روز و روزگاری روم از این زندگی
رفتی نگفتی یارم عاشقی سر به زیره
خدا رو خوش نمیاد بدون ما میمره
میدونستی که جز تو من کسی رو ندارم
تنهام گذاشتی ای یار
 رفتی از روزگارم

                                                                                      تقدیم به
                                                               

عشق با یک نگاه شروع میشود
                                        با یک خنده شکل میگیرد
با یک بوسه اوج میگیرد
                                         با یک قطره اشک به پایان میرسد
                                

نمره ی بیست
عطر زرد گل یاس و نمی خوام نمره ی بیست کلاس و نمی خوام من فقط واسه چش تو جون می دم عاشقای بی حواس و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام عشق رو نقطه ی جوش و نمی خوام دوره گرد گل فروش و نمی خوام اونی که چشاش به رنگ عسله مجنون خونه به دوش و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام من کسی با قد رعنا نمی خوام چشای درشت و گیرا نمی خوام دوس دارم قایق سواری رو، ولی جز تو از هیچ کسی دریا نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام موهای خیلی پریشون نمی خوام آدم زیادی مجنون نمی خوام می دونی چشم منو گرفتی و جز تو هیچی از خدامون نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام چشم شرقی سیاه و نمی خوام صورتای مثل ماه و نمی خوام آخه وقتی تو تو فکر من باشی حق دارم بگم گناه و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام حرفای نقره ای رنگ و نمی خوام اون دو تا چشم قشنگ و نمی خوام حتا اون که بلده شکار کنه صاحب تیر و تفنگ و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام شعرای ساده و تازه نمی خوام اون که می گه اهل سازه نمی خوام من دلم می خواد تو رو داشته باشم واسه ی اینم اجازه نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام سفر دور جهان و نمی خوام رنگای رنگین کمان و نمی خوام لحظه و ساعت عمر من تویی تو که نیستی من زمان و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام فالای جور و واجور و نمی خوام نامه های راه دور و نمی خوام واسه چی برم ستاره بچینم ماه من تویی که نور و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام آذر و خرداد و تیر و نمی خوام آدمای سر به زیر و نمی خوام من خودم تو چشم تو زندونیم حق دارم بگم، اسیر و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام حرف خیلی عاشقونه نمی خوام دل رسوا و دیوونه نمی خوام یا تو، یا هیچکس دیگه به خدا خدا هم خودش می دونه، ‌نمی خوام خرداد و اردیبهشت و نمی خوام بی تو من این سرنوشت و نمی خوام یکی پرسید اگه آخرش نشه حتا این خیال زشت و نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام بی تو چیزی از این عالم نمی خوام تو فرشته ای من آدم نمی خوام می دونی خیلی زیادی واسه من همیشه عادتمه، ‌کم نمی خوام من تو رو می خوام اونا رو نمی خوام نفسم تویی هوا رو نمی خوام من و باش شعر و نوشتم واسه کی تویی که گفتی شما رو نمی خوام مریم حیدر زاده
8:25 PM | رامین | نظرات [2]
یکشنبه 29 خرداد ماه سال 1384
زندگی رفت و مرا تنها گذاشت او چرا تنها مرا با این همه غمها گذاشت؟ در قمار زندگی کارم همه بازندگی است مرگ را نازم که تنها بودنم در زندگی است در قمار زندگانی عاقبت من باختم  بس که تک خال محبت بر زمین انداختم   عشق عین و شین و قافش بندگی است چون نباشد هر یکش شرمندگی است  هردو سوی عشق چون واحد شوند هر سه حرفش پایه های زندگی است
1:51 PM | رامین | نظرات [4]
یکشنبه 29 خرداد ماه سال 1384
بازم نیومدی... عاشق و مجنونت شدم                                                             ناخوانده مهمونت شدم کلی پریشونت شدم                                                              اما بازم نیومدی قهوه فنجونت شدم                                                              شمعه تو شمعدونت شدم خاکه تو گلدونت شدم                                                               اما بازم نیومدی برفه زمستونت شدم                                                             رسوا و حیرونت شدم چیک چیکه ناودونت شدم                                                              اما بازم نیومدی آفتاب و بارونت شدم                                                              اشکای لرزونت شدم عطره گلابدونت شدم                                                              اما بازم نیومدی ماهه تو ایونت شدم                                                             خراب و ویرونت شدم گله گلستونت شدم                                                             اما بازم نیومدی سه ماه تابستونت شدم                                                             الوند و کارونت شدم دشتای ایرونت شدم                                                             اما بازم نیومدی دنا و هامونت شدم                                                             نزدیکتر از جونت شدم رگت شدم خونت شدم                                                              اما بازم نیومدی خادم و دربونت شدم                                                               اسیر زندونت شدم گلابه کاشونت شدم                                                               اما بازم نیومدی یه جوری مدیونت شدم                                                               سنگه خیابونت شدم  راهیه میدونت شدم                                                               اما بازم نیومدی  تو سختی آسونت شدم                                                               تو دردا درمونت شدم ناجی پنهونت شدم                                                               اما بازم نیومدی                     لباس و سامونت شدم                                                                سارق ایمونت شدم چشمای گریونت شدم                                                                اما بازم نیومدی لبای خندونت شدم                                                                گشنه شدی نونت شدم آبه فراونت شدم                                                                اما بازم نیومدی همیشه ممنونت شدم                                                                 من نی چوپونت شدم آب تو بیابونت شدم                                                                اما بازم نیومدی شعرایه ارزونت شدم                                                                عمری غزل خونت شدم تسلیمه قانونت شدم                                                                اما بازم نیومدی گشنه مژگونت شدم                                                               هلاکه چشمونت شدم رفتم و قربونت شدم                                                                اما بازم نیومدی...                                                                                                                 مریم حیدر زاده
1:32 PM | رامین | نظرات [1]
یکشنبه 29 خرداد ماه سال 1384
نامه ی بی جواب سلام بهونه قشنگ من برای زندگی آره باز منم همون دیوونه ی همیشگی فدای مهربونیات چه مکنی با سرنوشت دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت حال من رو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگاهت بد جوری تو صحن چشمام خالیه ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون فدای تو! نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم حقیقت رو واست بگم به آخر خط رسیدم رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره بعدش خبر میدن بیا که داره دوستت میمیره روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب یه سرزمین غربته با صد نیرنگ و فریب فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی اگه واست زحمتی نیست بر سر عهد مون بمون منم تو رو سپردم دست خدای مهربون راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بد تره غصه نخور تا تو بیای حال منم این جوریه سرفه های مکررم مال هوای دوریه گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه مثه یه بچه که بار اوله میره مدرسه تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره ؟ دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره داد کشیدم تو رو خدا نامه بده یادت نره یادت میآد خندیدی و گفتی حالا بذار برم تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم امروز دیدم دیگه داری من رو فراموش می کنی فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست با این که من خوب می دونم جواب نامه با خداست عکسای نازنین تو با چند تا گل کنارمه یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم داغ دلم تازه میشه اسمت و وقتی می آرم وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هیچ وقت نگیر حرف منو به دل نگیر همش مال غریبیه تو رفتی و من غریب شدم چه دنیای عجیبیه زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه دیوار خونمون پر از سایه ی غصه و غمه تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه مگه نگفتی همه جا ماله منی تا همیشه دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب که هر صفحه ش قصه چند تا درده و چند تا عذاب می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن نورشونو بدرقه پاکی خنده هات کنن یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذره رامین همون کسی که بیشتر از همه دوست داره                                                                                          مریم حیدر زاده
12:41 PM | رامین | نظرات [1]
شنبه 28 خرداد ماه سال 1384
روزی که با تو بودم روز خوش زندگی روز های رفته رفته همراه با افسردگی به قلب خستم انگار عاشق بودن گناهه یک روز و روزگاری روم از این زندگی رفتی نگفتی یارم عاشقی سر به زیره خدا رو خوش نمیاد بدون ما میمره میدونستی که جز تو من کسی رو ندارم تنهام گذاشتی ای یار  رفتی از روزگارم                                                                                       تقدیم به
08:58 AM | رامین | نظرات [1]
شنبه 28 خرداد ماه سال 1384
عشق با یک نگاه شروع میشود                                         با یک خنده شکل میگیرد با یک بوسه اوج میگیرد                                          با یک قطره اشک به پایان میرسد
08:46 AM | رامین | نظرات [1]
یکشنبه 22 خرداد ماه سال 1384
شب زده عزیز بومی ای هم قبیله رو اسب غربت چه خوش نشستی تو این ولایت ای با اصالت تو مونده بودی تو هم شکستی تشنه مومن به تشنه موندن غرور اسم دیار ما بود اون که سپردی به باد حسرت تمام دار و ندار ما بود کدوم خزونه خوش آواز تو رو صدا کرد ای عاشق که پر کشیدی بی پروا به جستو جوی شقایق کناره ما باش که محزون به انتظار بهاریم کناره ما باش که با هم خورشید و بیرون بیاریم هزار پرنده مثل تو عاشق گذشتن از شب به نیت روز رفتن و رفتن صادق و ساده نیامدن باز اما تا امروز خدا به همرات ای خسته از شب اما سفر نیست علاج این درد راهی که رفتی رو به غروبه رو به سحر نیست شب زده برگرد کدوم خزونه خوش آواز تو رو صدا کرد ای عاشق که پر کشیدی بی پروا به جست جوی شقایق کناره ما باش که محزون به انتظار بهاریم کناره ما باش که با هم خورشید و بیرون بیاریم هزار پرنده مثل تو عاشق گذشتن از شب به نیت روز رفتن و رفتن صادق و ساده نیامدن باز اما تا امروز خدا به همرات ای خسته از شب اما سفر نیست علاج این درد راهی که رفتی رو به غروبه رو به سحر نیست شب زده برگرد                                                                                                              ((ابی))
2:29 PM | رامین | نظرات [1]
یکشنبه 22 خرداد ماه سال 1384
از روزی که تو رفتی پریده رنگ شادی                                                                                                                   اما خورشید می تابه مثل یه روز عادی                                                                                                                                                                                                                              ((اندی))
1:52 PM | رامین | نظرات [1]
شنبه 21 خرداد ماه سال 1384
باز هم تو نیستی باز هم دلم پر است زندگی بدون توخالی از تصور است پرسه ای که می زنم اوج دلگرفتگی است خنده ای که می کنم از سر تظاهر است                                                     تقدیم به ..............
8:32 PM | رامین | نظرات [2]
شنبه 21 خرداد ماه سال 1384
تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو ببین خالی است روی لحظه هایم جای پای تو اگر کافر اگر مومن به دنبال تو می گردم چرا دست از سر من بر نمی دارد هوای تو تقدیم به کسی که هیچ وقت خاطراتش از یادم نمیره
8:27 PM | رامین | نظرات [2]
شنبه 21 خرداد ماه سال 1384
(((عطر گل یاس)))   ساقه های لطیف عشق پیجیده به دور پنجرهء رو به حیاط اتاق من خوشه های هنور نرسیده اش سر کشیده به درون تنهایی من عطر گل یاس می آید هر روز با نسیم به میهمانی من فریاد تنهاییم را او می شنود از لابه لای در و دیوار زندگانی من آزادتر از نسیم،رهاتر از شقایق پر خروش تر از دریای سرکش اینجا، من من ولی افسوس که دل در حصار تنم جان کند فقط و فقط برای من نسیم صبح نیاورد دیگر عطر گل یاس را به اتاق من سیاه مرگ دل و عشق را آورد برای تن خستهء من
8:09 PM | رامین | نظرات [2]
شنبه 21 خرداد ماه سال 1384
من که ادعا نکردم نمی گم خطا نکردم من که ادعانکردم   همه گفتن بی وفایی من که اعتنانکردم *** عازم سفر شدی تو من دلم می خواست بمونی   واسه موندن تو اما بخدا دعانکردم *** واسه تو کلی نوشتم که یه جوری مبتلاشی   تقصیر منه که آخر تو رو مبتلانکردم *** توی کوچه رفاقت یه سلام جواب ندادم   تو دلم اتویی اون و با کسی آشنا نکردم *** می دونم دوسم نداری حتی قد یه قناری   اما عاشقم هنوزم بدون اشتباه نکردم *** ما جایی قرار نداشتیم جز تو کوچه های رویا   این دفعه تو اومدی من به قرار وفا نکردم *** زیر دین ناز چشمات عمر یه دارم می سوزم   تا خاکستری نشه دل دینمو ادا نکردم *** اومدن واسه نصیحت به بهونه یه صحبت   عمرشون کلی تلف شد چون تو رو رها نکردم *** راه آسمون که بسته س گرچه قلبامون شکسته س   تا بحال آنقدر خدا رو اینجوری صدا نکردم *** تو من و گذاشتی رفتی خواستی من دیوونه ترشم   باورت نمی شه شاید آخه جون فدا نکردم *** نا مه های عاشقونه با نشونه بی نشونه   اما از کسای دیگه س پس اونارو وانکردم *** یادته عکست و دادی بذارم تو قاب قلبم   بعد از اون روز دیگه هر گز به کسی نگاه نکردم *** تو از اون روزی که رفتی نه تو رفتی که ببینی   تا قیامت هم تو رو من از خودم جدا نکردم مریم حیدرزاده
3:27 PM | رامین | نظرات [2]
شنبه 21 خرداد ماه سال 1384
غصه نخورمسافر غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم *** فرقی نداره بی تو بهارمون باپاییز نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز *** غصه نخور مسافر اونجا هوا که بدنیست اینجا ولی آسمون باریدن هم بلد نیست *** غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت فدای برق ناز اون چشمای قشنگت *** غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری من که خودم می دونم که تو چقدرصبوری *** غصه نخور مسافر بازم می آی بزودی ما رو بگو چه کردیم از وقتی تونبودی *** غصه نخور مسافر غصه اثرنداره از دل تو می دونم هیچکس خبرنداره *** غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند بهار تو بر می گردی چیزی نمونده بخند *** غصه نخور مسافر همیشه اینجوری نیست همیشه که عزیزم راحت به این دوری نیست *** غصه نخور مسافر تولد دوباره غصه نخور مسافر ؛ غصه نخورستاره *** غصه نخور مسافر غصه کار گلانیس سفر یه امتحانه به جون تو بلانیس *** غصه نخور مسافر تو خودآسمونی در آرزوی روزی که بیایی وبمونی                                                                                                                           مریم حیدرزاده
3:22 PM | رامین | نظرات [1]
پنجشنبه 19 خرداد ماه سال 1384
این روزا عادت همه رفتن ودل شکستنه درد تموم عاشقا پای کسی نشستنه این روزا مشق بچه ها یه صفحه آشفتگیه گردای رو آینه ها فقط غم زندگیه این روزا درد عاشقا فقط غم ندیدنه مشکل بی ستاره ها یه کم ستاره چیدنه این روزا کار گلدونا از شبنمی تر شدنه آرزوی شقایقا یه شب کبوتر شدنه این روا آسمونمون پر از شکسته بالیه جای نگاه عاشقت باز توی خونه خالیه این روزا کار آدما دلهای پاک رو بردنه بعدش اونو گرفتن و به دیگری سپردنه این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه این روزا سهم عاشقا غصه و بی وفاییه جرم تمومشون فقط لذت آشناییه این روزا توی هر قفس یکی دو تا قناریه شبها غم قناریها تو خواب خونه جاریه این روزا چشمای همه غرق نیاز شبنمه رو گونه هر عاشقی چند قطره بارون غمه این روزا ورد بچه ها بازی چرخ و فلکه قلبای مثل دریامون پر از خراش و ترکه این روزا عادت گلها مرگ و بهونه کردنه کار چشمای آدما دل رو دیونه کردنه این روزا کار رویامون از پونه خونه ساختنه نشونه پروانگی زندگی ها رو باختنه این روزا تنها چارمون شاید پرنده مردنه رو بام پاک آسمون ستاره رو شمردنه این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن مردم دیگه تو دلهاشون یه قطره دریا ندارن این روزا فرش کوچه ها تو حسرت یه عابره هر جا یکی منتظر ورود یه مسافره این روزا هیچ مسافری بر نمی گرده به خونه چشای خسته تا ابد به در بسته می مونه این روزا قصه ها همش قصه دل سوزوندنه خلاصه حرف همه پر زدن و نموندنه این روزا درد آدما فقط غم بی کسیه زندگیشون حاصلی از حسرت و دلواپسیه این روزا خوشبختی ما پشت مه نبودنه کار تموم شاعرا فقط غزل سرودنه این روزا درد آدما داشتن چتر تو بارونه چشمای خیس و ابریشون همپای رود کارونه این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن یه وقتا توی زندگی همدیگر و جا می ذارن جنس دلای آدما این روزا سخت و سنگیه فقط توی نقاشیا دنیا قشنگ و رنگیه این روزا جرم عاشقی شهر دل و فروختنه چاره فقط نشستن و به پای چشمی سوختنه اسم گلا رو این روزا دیگه کسی نمی دونه اما تو تا دلت بخواد اینجا غریب فراوونه این روزا فرصت دلا برای عاشقی کمه زخمای بی ستاره ها تشنه یاس مرهمه این روزا اشک مون فقط چاره ی بی قراریه تنها پناه آدما عکسای یادگاریه این روزا فصل غربت عشق و یبدهای مجنونه بغضای کال باغچه منتظر یه بارونه این روزا دوستای خوبم همدیگر رو گم میکنن دلای پاک و ساده رو فدای مردم میکنن این روزا آدما کمن پشت نقاب پنجره کمتر میبینی کسی رو که تا ابد منتظره مردم ما به همدیگه فقط زود عادت می کنن حقا که بی وفایی رو خوب هم رعایت میکنن درسته که اینجا همه پاییزا رو دوست ندارن پاییز که از راه میرسه پا روی برگاش می ذارن اما شاید تو زندگی یه بغض خیس و کال دارن چند تا غم و یه غصه و آرزوی محال دارن این روزا باید هممون برای هم سایه باشیم شبا یه کم دلواپس کودک همسایه باشیم اون وقت دوباره آدما دستاشون رو پل میکنن دردای ارغوانی رو با هم تحمل می کنن اگه به هم کمک کنیم زندگی دیدنی میشه بر سر پیمان می مونن دوستای خوب تا همیشه اما نه فکر که میکنم این کار یه کار ساده نیست انگار برای گل شدن هنوز هوا آماده نیست                                                             مریم حیدرزاده

باز هم تو نیستی باز هم دلم پر است

زندگی بدون توخالی از تصور است

پرسه ای که می زنم اوج دلگرفتگی است

خنده ای که می کنم از سر تظاهر است


                                                    تقدیم به ..............

تمام خاک را گشتم به دنبال صدای تو

ببین خالی است روی لحظه هایم جای پای تو

اگر کافر اگر مومن به دنبال تو می گردم

چرا دست از سر من بر نمی دارد هوای تو


تقدیم به کسی که هیچ وقت خاطراتش از یادم نمیره

 

                       (((عطر گل یاس)))

ساقه های لطیف عشق

پیجیده به دور پنجرهء رو به حیاط اتاق من

خوشه های هنور نرسیده اش

سر کشیده به درون تنهایی من

عطر گل یاس می آید هر روز

با نسیم به میهمانی من

فریاد تنهاییم را او

می شنود از لابه لای در و دیوار زندگانی من

آزادتر از نسیم،رهاتر از شقایق

پر خروش تر از دریای سرکش اینجا، من من

ولی افسوس که دل در حصار تنم

جان کند فقط و فقط برای من

نسیم صبح نیاورد دیگر

عطر گل یاس را به اتاق من

سیاه مرگ دل و عشق را

آورد برای تن خستهء من
                                             

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم

از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

***