خانواده سبز :اگر يك روز كه از خانه خارج مي‌شويد با دقت بيشتري به اطراف نگاه كنيد شايد شماهم يكي از آنها را ببينيد. هيچ فرق نمي‌كند كه در كدام منطقه شهر باشيد. آنها متعلق به طبقه خاصي نيستند، ظاهر به خصوصي هم ندارند.


نبود آماري منطبق بر واقعيت از يك سو و مشاهده ملموس اين معضل اجتماعي در گوشه و كنار جامعه از سوي ديگر نگراني‌هايي را براي خانواده‌ها پديد آورده است، اما چرا چنين پديده‌اي به وجود مي‌آيد و راه مبارزه با آن چيست؟ انحرافات اجتماعي به ويژه انحرافات زنان سلامت و امنيت رواني ـ اجتماعي و حتي سياسي و اقتصادي جامعه را تهديد مي‌كند. از اين رو جامعه براي بقاء و پايداري خود بايد تدابير خاصي به منظور جلوگيري از انحرافات زنان بزهكار و اقداماتي جهت باز پروري آنها اتخاذ كند كه اين امر جز از طريق شناسايي عوامل زمينه‌ساز و تشديد كننده اين معضل اجتماعي امكان‌پذير نيست. روسپيگري تنها متعلق به طبقه خاصي از جامعه نبوده و تحقيقات انجام شده نيز بيانگر اين واقعيت است كه عليرغم دخيل بودن عامل فقر و تنگناي اقتصادي اما در مواردي روسپيگري در ميان زنان طبقه مرفه جامعه نيز ديده مي‌شود. زنان روسپي در طبقه بالا و مرفه جامعه اين كار را نه تنها وسيله‌اي براي ارضاي خواسته‌هاي جنسي خويش مي‌دانند بلكه آن را نشانه متمدن بودن نيز دانسته و حتي به آن افتخار هم مي‌كنند، اما دليل عمده گرايش زنان طبقه پايين به خياباني شدن اغلب از روي فقر اقتصادي و به منظور امرار معاش است كه به هر حال در اين ميان عده‌اي سود جو و فرصت طلب نيز اين امر را وسيله‌اي براي استثمار اين زنان قرار داده و از اين طريق هستي آنها را به تباهي مي‌كشانند. برخي زنان به نشانه مقاومت و يا پاسخ به فقر به فحشا روي مي‌آورند. اين زنان معمولا فاقد تحصيلات و مهارتهايي هستند كه بتواند موفقيت آنها را در دستيابي به شغل مناسب تضمين كند. بيشتر آنها بي‌سوادند و يا تحصيلات بسيار كمي دارند. مهارتهاي كم، تحصيلات اندک، امكانات محدود اشتغال و وجود شرايط منفي احتمال سوق دادن برخي زنان را به سمت انحرافاتي چون فحشا و مصرف مواد مخدر افزايش مي‌دهد. مطالعات انجام شده بر روي زندگي برخي از زنان خياباني بيانگر وضعيت به مراتب سخت‌تر زندگي اين زنان پس از ازدواج است. گويي تقدير اين زنان بر اين است كه نه در

خانه پدري روي خوشبختي را ببينند و نه در خانه همسر. گويي تنگدستي، نكبت و فلاكت دست خود را در دست هم مي‌گذارند تا بدبختي و درماندگي اين زنان را صد چندان كنند. و بدين سان يكي از دردناكترين فصول زندگي اين زنان در گوشه خيابان ورق مي‌خورد، اين زنان پس از مدتي تمام اميدها و آرزوهايشان را دود مي‌كنند تا تمام دردها و رنجهايشان را در چند لحظه هم آغوشي التيام بخشند. در اينجا ذكر يافته‌هاي ناشي از تحقيقي در خصوص زنان خياباني كه توسط عضو هيأت علمي دانشگاه علامه طباطبايي، بر روي 147 زن خياباني مقيم مراكز بازپروري سازمان بهزيستي و يا مشغول به كار در خيابان و به منظور شناسايي عوامل زمينه ساز تن دادن اين زنان به روسپيگري،‌ابعاد مختلف زندگي خانوادگي، چگونگي ورود به اين كار و علل عدم بازگشت آنها صورت گرفته، تكان دهنده است. ازدواج 88 درصد زنان خياباني با مردان متأهل . بيش از 80 درصد زنان خياباني قبل از 17 سالگي و 7/43 درصد‌شان نيز قبل از 13 سال ازدواج مي‌كنند و اين در حالي است كه اين ازدواج با مرداني صورت مي‌گيرد كه 6/25 درصدشان قبلاً لااقل يكبار و 3/8 درصدشان بيش از يكبار ازدواج كرده‌اند.


جرم و جنايت والدين

آمار حاکي از آن است 5/37 درصد اين زنان دوران كودكي و نوجواني خود را بدون حضور توام پدر و مادر طي كرده‌اند.

براي نزديك به 40 درصد پدران زنان خياباني و 7/13 درصد مادران آنها جرايم و انحرافات اجتماعي روال زندگي بوده است و اين در حالي است كه 28 درصد پدران 9/6 درصد از مادران در اين خانواده‌ها با مواد مخدر سر و كار نزديكي داشته‌اند.

اما مصيبت به همين جا پايان نمي‌پذيرد زيرا اين زنان علاوه بر تن فروشي به دنياي مواد مخدر نيز پا گذارده‌اند. آمارديگري حکايت از آن دارد تنها 32 درصد زنان خياباني فقط سيگار مصرف كرده و دو سوم بقيه يا پيش از روسپيگري به اعتياد روي آورده‌اند و يا بعد از آن. و به اين ترتيب بيشتر روسپيان معتاد در آغاز به تشويق و يا اجبار خانواده به ويژه همسرانشان به قاچاق مواد مخدر روي مي‌آورند و آنگاه خود به سمت مصرف مواد كشيده مي‌شوند. التبه بيشتر مرداني كه زنان خود را به قاچاق مواد مخدر واداشته‌اند، دست آنها را در دست مردان ديگر گذارده‌اند و در واقع اين ازدواج با چنين هدفي پا گرفته است.از طرفي کارشناسان آسيبهاي اجتماعي بر اين باورند که تنها 9 درصد اين زنان به زندگي مشترك خود ادامه مي‌دهند. 50 درصد اين زنان در همان دو سال اول با زندگي مشترك وداع مي‌كنند و اين در حالي است كه 2/75 درصد اين زنان در طول زندگي مشترك نياز به مهر و محبت را با تمام وجود له له مي‌زنند و 70 درصدشان نيز در زندگي مشترك خود قرباني ضرب و شتم و پرخاشگري همسرشان هستند. اما نغمه غم انگيز برخي از اين زنان از همان سالهاي اوليه كودكي و نوجواني برايشان نواخته شده است، جايي كه اين دختران از سوي پدر، برادر، دايي و ناپدري خود مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اند. يك جرم شناس در اين زمينه با بيان اينكه بيش از 60 درصد زنان خياباني سوء استفاده جنسي را در كودكي تجربه كرده‌اند، مي‌گويد: اين در حالي است كه برآوردها نشان مي‌دهد كه 70 درصد اين آزارها از سوي پدر يا ناپدري بر قربانيان اعمال مي‌شود. دكتر شهلا معظمي مي‌گويد: مطالعات صورت گرفته بر روي روسپيان نوجوان، دختران بزهكار، معتادان و نوجواناني كه از خانه گريخته‌اند، بيانگر واقعيت تلخ اعمال سوء رفتارهاي جنسي در دوره كودكي است. استاديارد دانشگاه حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران سوء استفاده جنسي را رايج‌ترين عنصر مشترك در ميان دختران فراري از خانه عنوان كرده و اظهار مي‌كند: بسياري از زنان جواني كه در خيابانها پرسه مي‌زنند قرباني سوء استفاده جنسي خانواده‌هايشان هستند. آنها پس از فرار از خانه براي تأمين غذا، لباس و سرپناه مجبور به برقراري رابطه نامشروع مي‌شوند، به طوريكه سابقه آزارهاي جنسي در كودكي بر بي‌خانماني، اعتياد و جرم و جنايت و احتمال خودكشي در خياباني شدن آنها نقش مستقيمي دارد.به گفته مسؤولان تا سال پيش تعداد زنان خياباني كشور حدود 4 هزار عنوان مي‌شد،‌در حالي كه اين آمار همچنان رو به افزايش است گويي تمام اقدامات مسؤولان و كارشناسان براي
كنترل وضعيت موجود بي‌نتيجه بوده و روز به روز بر دامه اين معضل اجتماعي افزوده مي‌شود. مدير كل دفتر آسيب‌ديدگان اجتماعي سازمان بهزيستي در گفتگو با خبرگزاري مهر با بيان اين مطلب (افزايش 15 درصد ساليانه )مي‌گويد: همانطور كه آمار آسيب‌هاي اجتماعي سالانه با رشد 15 درصد مواجه مي‌شود، رشد 15 درصدي زنان خياباني هم دور از انتظار نيست. دكتر سيدهادي معتمدي مي‌افزايد: طي 9 ماهه سال 82 بيش از 1 هزار و 300 زن خياباني در سطح كشور جمع‌آوري شده‌اند كه نيمي از اين زنان در مراكز نگهداري بستري و نيمي ديگر نيز به صورت سرپايي مداوا شده‌اند. 50 درصد دوباره به خيابان بر مي‌گردند! وي در ادامه با بيان اينكه 50 درصد اين زنان پس از بازپروري دوباره به خيابان باز مي‌گردند، اظهار مي‌دارد: متأسفانه عليرغم اقداماتي كه به منظور نگهداري و توانمندسازي اين زنان صورت مي‌گيرد، نيمي از اين زنان پس از بازپروري دوباره به خيابانها باز مي‌گردند و اين در حالي است كه به همين مقدار نيز افراد جديد و كم سن و سال به اين چرخه وارد مي‌شوند. مدير كل دفتر آسيب‌ديدگان بهزيستي به بودجه 150 ميليون توماني اين دفتر در سال جاري و به منظور ساماندهي زنان خياباني اشاره كرده و تصريح مي‌كند: بحث ايجاد اشتغال و توانمندسازي اين زنان به خصوص براي جلوگيري از بازگشت مجدد به خيابان، طرح‌هاي در دست بررسي اين دفتر در سال جاري است.


عضو هيات علمي دانشگاه تهران گفت: براي از بين بردن معضل پديده زنان خياباني بايد متوليان و مسوولان رسيدگي به اين امر به طور مشخص تعيين شوند.
دکتر« سيد ضياء هاشمي» در مصاحبه اختصاصي با پايگاه اطلاع رساني پليس، در خصوص پديده زنان خياباني گفت: براي پرداختن به اين معضل ، بايد در قدم اول بپذيريم که واقعيتي با موضوع زنان خياباني به عنوان يک مسئله اجتماعي وجود دارد و با برنامه ريزي جدي و دقيق براي جلوگيري از علني شدن آن در سطح جامعه ، اقدام کنيم.عضو هيات علمي دانشگاه تهران گفت: براي از بين بردن معضل پديده زنان خياباني بايد متوليان و مسوولان رسيدگي به اين امر به طور مشخص تعيين شوند.

وي با اشاره به ريشه ها، عوامل و علل پيدايش اين معضل اجتماعي اظهارداشت: درصد بالايي از زنان خياباني به دلايل و انگيزه هاي اقتصادي مرتکب اين رفتار مي شوند، بنابراين بايد در حوزه اقتصادي و مالي راه حل هاي براي حل اين پديده در نظر گرفته شود که عمدترين مسئله در اين زمينه فراهم کردن تامين اجتماعي براي اين قشر آسيب پذير است.

سيد ضياء هاشمي خاطر نشان کرد: تامين اجتماعي اين قشر از طريق پرداخت يک سري مساعدت ها و برآورده ساختن نيازهاي اوليه و فوري آنهاست و بخشي نيز شامل تامين سرپناه و حمايت هاي اجتماعي و فرهنگي براي بازگرداندن اين افراد به دامان خانواده و جامعه است.

هاشمي تصريح کرد: براي از بين بردن معضل پديده زنان خياباني بايد مسئولان و متوليان رسيدگي به اين امر تعيين شوند ، بدين منظور که دقيقا مشخص شود که نيروي انتظامي، بهزيستي يا قوه قضائيه کدام يک مسئول رسيدگي به اين معضل اجتماعي هستند.



او اقدامات فرهنگي را به منظور حل معضل زنان خياباني مهم دانست و گفت: اين قشر علاوه بر آسيب پذير بودن، آسيب زا نيز هستند، زيرا زنان خياباني علاوه بر از دست دادن سلامت زندگي خود ، موجب تخريب روال عادي و نرمال زندگي در ميان ساير اقشار جامعه نيز مي شوند .

عضو هيات علمي دانشگاه تهران خاطر نشان کرد : براي حل اين مسئله بايستي به زمينه تقاضا هاي اجتماعي نيز در اين خصوص پرداخته شود که بارزترين وجه در اين مورد تامل و بررسي راه کارهاي تسهيل ازدواج براي جوانان، دخترو پسر وازدواج مجدد براي زنان بي سرپرست است.

به گفته هاشمي با برخورد و روش هاي کنترلي نيز مي شود جلوي اين معضل اجتماعي را گرفت ، در اين مرحله برخورد عيني با کساني که هنجار شکن هستند مي تواند جامعه را از وجود اين مظاهر نامناسب پاک کند .

او تاکيد کرد: اگر زمينه ها و انگيره هاي ارتکاب جرم و خلاف از بين برود ، فضاي عمومي جامعه، ارزش ها و هنجارهاي رايج، آماده جلوگيري از ناهنجاري هايي که موجب مخدوش شدن فرهنگ عمومي جامعه مي شوند، هستند.

عضو هيات علمي دانشگاه تهران ادامه داد: دولت مي تواند با اهتمام در راستاي حل مشکل معيشت، مسکن، اشتغال، ازدواج و ارتقاء توانمندي تامين هزينه هاي زندگي، حل معضلات اجتماعي و اقتصادي، مقابله جدي با احتياط و مواد مخدر از به وجود آمدن اين معضل پيشگيري کند.

هاشمي ، روان درماني زنان آسيب ديده و پيشگيري از کينه ورزي و انتقام جويي، آگاه سازي عمومي خصوصاً متقاضيان ازدواج در امر انتخاب، ارتقاء سطح آرامش و امنيت اخلاقي، فرهنگ سازي و اهتمام در امر حفظ سنتها و آداب اجتماع خودي و جلوگيري از تهاجم و شبيخون بيگانگان، پيشگيري از مهاجرت ها و آمايش جمعيتي مختلف اجتماعي و ايجاد کانون هاي بازپروري براي زنان آسيب ديده و خياباني را از ديگر راه کارهاي پيشگيري براي اين موضوع توسط دولت عنوان کرد.

اوايجاد محيط سالم توام با آرامش ، فراهم نمودن امکانات رفاهي علمي ، تفريحي ورزشي مورد نياز فرزندان در محيط خانواده به منظور عدم احساس کمبود، تقويت و گسترش فرهنگ ديني و اسلامي با توجه به مسائل شرعي و مذهبي توسط والدين و کنترل و نظارت خانواده بر نوع رفتارها ، ارتباطات و معاشرت هاي دوستان در جلوگيري از پيدايش مشکل و معضلات اجتماعي را از ديگر راه کارهاي مبارزه با پديده زنان خياباني برشمرد.

به گفته عضو هيات علمي دانشگاه تهران، آگاه سازي فرزندان از مسائل و مشکلات فرار جوانان به خصوص زنان و دختران در جامعه، توجه به تبعات سوء ناشي از بي بند و باري ها، رعايت حقوق همسر و فرزندان، توجه به خواسته هاي معقول و منطقي با آنان ، برخورد مناسب با کارهاي غير اخلاقي فرزندان، انجام کارها و تدابير منطقي و بازدارنده با فرد آسيب ديده را از عوامل کاهش به وجود آمدن آسيبهاي اجتماعي برشمرد.

اخبار: تعداد دختران بیشتر از پسران است!

بهتر بگوییم«تعداد دختران بدون همسر از پسران بدون همسر بیشتر است»
واقعیت این است که با افزایش سن ازدواج پسران جوان (به هر دلیل معلوم و نا معلوم!) شانس انتخاب شدن یک رده سنی از دختران مجرد توسط پسران هم رده شان کمتر شده است.
چرا که پسران جوان مجرد ترجیح می دهند با دختران کوچک تر از خود (3 تا 8 سال کوچکتر) ازدواج کنند. پس این وسط تعدادی دختر جوان سرشان بی کلاه! (بخوانید بی شوهر) می ماند.
آمارها این تعداد را کمتر از یک میلیون نشان می دهند

گلف بازی دختران تهرانی

تهران، دختران گلف باز

روزنامه آمریکایی نیویورک تایمز در گزارشی درباره فعالیت های ورزشی زنان ایران در عرصه گلف آورده که از دوسال پیش، تعداد بانوان گلف باز ایرانی از یک نفر به 800 نفر رسیده است که اكثر زنان فعال در این ورزش را زنان ۱۶ تا ۳۰ ساله تشكیل مى دهند.

چند سال داري؟ 18 سال.
چرا گريه مي‌كني، براي چه به دادگاه جنايي آمده‌اي؟
با دستمال حرير گلدوزي شده چشمان درشت و مشكي‌اش را پاك كرد. هق‌هق كنان گفت: «آن نامرد يك هفته من را دزديد. اصلاً فكرش را هم نمي‌كردم. وحشتناك بود. اي كاش زنده نمي‌ماندم.»
آن نامردكه مي‌گويي كيست، چرا تو را دزديده؟
من و هومن يك سال با هم دوست بوديم. همه دوستانم مي‌گفتند پسر خوبي به نظر نمي‌رسد، اما من عاشق او بودم. هرچه مي‌گفت و هركاري كه مي‌كرد ناديده مي‌گرفتم. او هميشه مي‌گفت كه مرا دوست دارد، حتي قول ازدواج به من داد. براي آن‌كه خيالم راحت شود و مطمئن باشم كه با هم ازدواج مي‌كنيم حتي تلفني با مادرم صحبت كرد. يك‌سال تمام هر روز او را مي‌ديدم اما حتي تصورش را نمي‌كردم كه او يك حيوان باشد. يك روز عصر وقتي با او تماس گرفتم از من خواست كه به كافي شاپ برويم. وضعيت مالي پدر هومن خيلي خوب است. آن روز هم من خيلي سريع حاضر شدم و به سرقرار رفتم. او مثل هميشه با ماشين‌اش آمد. به محض آن‌كه سوار ماشين شدم، شروع كرد به بلبل زباني و خودشيريني. بعد از چند دقيقه يك قرص از جيب كاپشنش درآورد و به من داد. با تعجب به او نگاه كردم.
قبل از آن‌كه چيزي بگويم گفت كه اين قرص انرژي‌زا است. خيلي خوب است باعث مي‌شود كلي شارژ بشوي من خودم هم چند تا از آن خوردم. كمي فكر كردم اما احساس بدي نداشتم پس قرص را خوردم. چند لحظه بعد احساس كردم سرگيجه عجيبي دارم. زمان و مكان را از ياد برده بودم.
تصاوير جلوي چشمانم جابه‌جا مي‌شد و همه چيز موج داشت. حالم خيلي بد بود. اصلاً نمي‌فهميدم به كجا مي‌رويم كم كم عضلاتم شل شد. چشمانم را بسته بودم. وقتي چشم بازكردم جلوي در يك خانه بوديم. به هومن گفتم حالم خيلي بد است، اين قرص لعنتي چي بود كه به من دادي؟
گفت: «اكتسازي»
چيزهايي درباره اكتسازي شنيده بودم. در همان حال بد شروع كردم به داد و فرياد كه چرا نگفتي اكتسازي است. كشان كشان من را به يك اتاق كوچك برد. اتاقي كه تنها يك موكت رنگ و رو رفته داشت و يك تختخواب قديمي. آرام من را روي تخت خواباند. نمي‌فهميدم چه مي‌كند. يك لحظه احساس كردم كه با طناب دست‌هايم را به تخت مي‌بندد. با تعجب پرسيدم چه مي‌كني؟ گفت: هيچي چشم‌هايت را ببند و استراحت كن. توهمات زيادي در سرم چرخ مي‌خورد احساس مي‌كردم مي‌توانم در آسمان راه بروم. از ديوار عبور كنم و ...
وقتي دوباره چشم‌هايم را بازكردم احساس كردم نمي‌توانم دست و پايم را تكان دهم. همه چيز تمام شده بود آن نامرد كثيف من را به دام انداخته بود. اي كاش مي‌مردم و آن لحظات برمن نمي‌گذشت. كسي كه عاشقش بودم و مرد رويايي زندگي‌ام بود، به من تجاوز كرده بود. احساس مي‌كردم ديوانه شده‌ام. اول فكر كردم بازهم توهم است ولي توهم نبود من عمل كثيف او را حس مي‌كردم. اشك مي‌ريختم و التماسش مي‌كردم. اما اودرنده‌تر و پست‌تر از يك حيوان وحشي بود. بعد از يك ساعت كمي حالم بهتر شد اما بدون آن‌كه حرفي بزنم اشك مي‌ريختم. هومن پس از انجام نيت پليد خود، اتاق را ترك كرد و من هم تا صبح اشك مي‌ريختم. وقتي سپيده صبح از پنجره كوچك اتاق به داخل آمد ديگر حالم خوب شده بود. مي‌فهميدم كه چه بلايي به سرم آمده. نمي‌دانم چه ساعتي بود كه هومن به اتاق آمد ولي اين بار تنها نبود. پنج نفر ديگر همراهش بودند. من برهنه بودم و از شرم داشتم مي‌مردم. اشك مي‌ريختم و التماس مي‌كردم. با آن‌كه هومن آن كار كثيف را با من كرده بود اما بازهم تصور نمي‌كردم كه او تا اين حد هم پست‌ باشد.
يك هفته تمام من در آن اتاق حبس بودم و هومن و پنج نفر ديگر از دوستانش هر روز مرا مورد آزارو اذيت قرارمي‌دادند. حتي يك لحظه هم مرا راحت نمي‌گذاشتند. آنقدر وضعيت عصبي و رواني‌ام بد بود كه حتي قادر به فكركردن هم نبودم. اما بالاخره بايد كاري مي‌كردم. پس از يك هفته تصميم گرفتم نقشه‌اي بريزم تا بتوانم از آن وضعيت نجات پيدا كنم. آنها فقط براي رفتن به دستشويي دست و پاي من را باز مي‌كردند. اما هومن با يك چاقو مراقب من بود كه فرار نكنم. روز آخر تصميم گرفتم طوري وانمود كنم كه خيلي حالم بد است، كه آخر آنها روزي يك‌بار به من قرص اكتسازي مي‌دادند تا بي‌حال شوم. شروع كردم به داد و فرياد كه حالم دارد به هم مي‌خورد. هومن دست و پايم را بازكرد كه من را به دستشويي ببرد.